دوست دارم دوباره همون بچه ای بشم که تو ایوون وامی ستاد ، برم تو همون عالمی که هیچ کس نمی تونه بیاد توش . همه مون به یه جای کوچولو تو ایوون بچگیمون احتیاج داریم ، جای که دست کسی بهش نمی رسه ، انگار که مرده باشی.

نمی دونم نوشته بالا مال کدام کتاب است اما این روزها دلم آن جای کوچولو رو می خواد ..سرگردانم؟ نه، متحیر از خواسته هایشان ...دیروز شعری از سپهری خوندم در گلستانه نمی دونم چرا از این همه لطیف نگری به لحظه ها و یا ... یه دهن کجی کردم و نوشتم:

وچه دورم

که بیندیشم پشت ان کوهای بلند خودخواهی

بعد پیچهای تردید

همره من نشسته بر سنگ

خم شد در فکر

نه به درد که به من می اندیشد

باید احمق باشم.

انگشتهای بلند سفیدام

چو قطرهای سرد

داغی تب از تنت می زدایند

من،

     آرام زمزمه می کنم:

                          تن تب دارت را به من بسپار

 همراه نسیم خنک سحرگاه

دور از گرمای ظهر تابستان شاکی

بر تن تب دارت می وزم

دم سر رودخانه در نفسم

خنکهای نفسم از ان تو

من،

     آرام زمزمه می کنم:

                         تن تب دارت را به من بسپار

ما دور از خورشید داغ باور

بدون ایمان به گرما

همراه ابرهای سیاه می باریم

با هم ،

           زمزمه می کنیم:

                                تن تب دارتان را به ما بسپارید.

ما همراه نسیم خنک سحرگاه

به دور از ظهر تابستان شاکی

همراه دم سرد رودخانه احساس

بر تن تب دارتان می وزیم

داغی تب از تنهاتان می زودایم

همراه قطرهای سرد بی قیدی

ما خالی از ایمانیم

همراه ابرهای سیاه می باریم

و داغی تب از تنهاتان می زودایم.