تا حالا شد احساس کنید می خواید برای خودتون باشید بی خیال از بودن .برید برای خودتون شلنگ تخت بندازید داد بکشید وفحش بدیدن ،بی خیال گوشها وبی خیال بایدهای ونبایدهای از ما بهتران .می خوام بزارم برای خودشون باشن تو خودشون خفه شن می خوام ...برم روی ان تخت سنگ جدا شد از کوه ، به دور از ان کوه پر غرور و رودخونه عصبی، انقدر داد بکشم که خالی خالی بشم از همه این حرفها. چند سال می گذره که صدامو از حد تعادل بالا نبردم .اخ که دلم برای زدن به سیم اخر تنگ شد برای خراب کردن همه چیزهای که به زور بهم بافتمشون ، بشینم وخالی تر از خالی فقط به ناسزاهای کلاغها از سردی هوا و بی معرفتی ادمها گوش بدم که یکی بیاد بگه :دیونه که شاخ و دم نداره .خرابم برای خالی شدن از حس ادامه دادن.

دوباره منتظرم یاد ان غربهای می افتم که خونه مادر بزرگم سرم را به چنجره چوبی تکیه می دادم و بوی نم چوب و حس غریبی که فقط تو خونه های قدیمی با در وپنجرهای چوبی در جریان هست سرم را سنگین می کرد . از پشت شیشه به مادر بزرگم که روی ایوون وضو می گرفت زیر لب دعا می خوند نگاه می کردم . کتاب از میون انگشت سبابم می افتاد پایین مثل قطرهای دلتنگیم. باید می امدن دنبالم ولی نیامد بودن. الان برام مهم نیست بیان دنبالم .