بیدارم اما خوابم ! یه مه ء دورم روگرفته همش خیال! همش فکر! فکرهای که نمی دونم چرا اینقدر جان داره خیالاتی که این طور من رو مثل یه خوابگرد کرده سر را از بالش برمی دارم پتو رو کنار می زنم تا شاید سرمای لطیف یاپپز خواب رو ازم دور کنه اما ،نه؟ احساس میکنم مغزم فقط همان قسمت که مربوط به خیال پردازیه هی بزرگ وبزرگتر میشه . چرا؟ همیشه بهار اسیر خوابم ،خیلی خوب ، اون طور خوابیدن سبک وطولانی اما این خوابگردی ؟ چیز با خودش داره که من رو می ترسونه! نه خستهام نه کسل، داره بر من چه می گذره ؟ اول سرم درد می کرد سردردی مثل تلخی که بر دهان بعد خوردن زیتون می مونه ، نه درد، نه لذت چیزی میانشان . می دونی چی آزارم می ده اینکه اگر الان اراده کنم میتونم یه چیزی تو حد خوب تمرکز بگیرم اما نه بیشتر از 5 دقیقه یه دفعه متوجه می شم جای دیگری هستم مرحلها پرت تر . می خوام بلند بشم برم یه کاری کنم تا از این حالت دربیام.

من یه دوست مورچه دارم که هر زگاهی از روی کیبورد رد می شه سرش بلند میکنه به من نگاهی می ندازه همان طور که با شاخکاش می زنه تو سر خودش می گه :از ما به دور واسه خودت . اخه هر وقت می بینمش بهش می گم بابا قیام کن حق تو از اون ملکه مزخرف بگیر .نمی دونم هیچ دوست نداره در این باره حرفی بزنه حالا هم خیلی فرض گذشت حتی سرش رو بلند نکرد تند شاخکها رو این ور اون ور  کرد رد شد رفت پی کارش.

مورچه کوچک ناراحتست

تند می رود، تند

 تا نشنود

خمیزهای دهان خسته مرا...